Sembolik Oyun ve Dil

Sembolik oyun, oyuncakların işlevine göre oynanmasından ayrı olarak, nesneye bir işlev ve özellik atfederek o nesnenin sembolik olarak mış gibi kullanılmasıdır. [1] Sembolik oyuna örnek olarak çocuğun bir muzu telefonmuş gibi oynaması veya bir bardaktan su içiyormuş gibi yapması verilebilir. Sembolik oyun, bilişsel oyunun en son noktası olarak tanımlanmaktadır ve çocuğun bilişsel gelişiminin içerisinde yer almaktadır. [2] Sembolik oyun bebeğin duyu-motor döneminden sembolik düşünme dönemine geçişte önemli bir zihinsel süreçtir. Çocuk sahip olduğu bilgileri sembolik formlara dönüştürme sürecinde neyin gerçek neyin temsil edilen olduğunu ve ikisi arasındaki farkları anlamaya başlar. Sembolik oyun yoluyla çocuklar nesnelerin ne işe yaradığını bilir ve nesnelerin ne tür özelliklere sahip olup-olmadığını ayırt ederler. Sembolik oyun aynı zamanda küçük çocukların erken sembolleştirme becerilerinin ortaya çıkışı olarak kabul edilmektedir. [1]

Sembolik oyun ve dil birbirleriyle ilişkilidir ve gelişimleri birbirini etkiler. Çünkü, her ikisi de bir şeyin yerine onu temsil eden başka bir şey konulmasını yani sembolik bir temsili içerir. Örneğin; çocuk bir kelimeyi bir nesne, kişi ya da olay yerine kullanır veya bir nesneyi başka bir nesne yerine kullanır. Oyuncağını beslerken tahta bir bloğu sanki bisküvi imiş gibi bebeğine yedirir. İşte bu hem nesneyi başka bir nesne yerine kullanmak, hem de nesneyi temsil eden kelimeyi kullanmak sembolik bir yetenektir. Çocuk sembolik oyunlar yoluyla başlangıçta tek kelimeler kullanırken, oyun sırasında kullandığı nesneler ve etkinlikler arttıkça çocuğun kelime üretimi ve kelime kullanımı da artar. Örneğin; "ayıcık bisküvi yiyor" derken ve bunu oyunla gösterirken; çocuk ayıcık, yemek, ve bisküvi kavramlarına da sahip olmalıdır.